Istnieją w życiu pewne tematy, o których po prostu nie rozmawiamy. Jednym z nich jest starzenie się, absolutnie naturalny, lecz często marginalizowany proces. Tom Niewidzialna kobieta zawiera napisane szczerze i subtelnie testy Slavenki Drakulić o tym, co jest przemilczane, emocjonalnie trudne. Obrazują stopniowe i bolesne znikanie osoby. Są wyrazem nieodwracalnej straty życia i jednocześnie krzykiem przeciwko niesprawiedliwości starzenia się. Książka otwiera przestrzeń do przemyśleń nad wieloma aspektami życia i śmierci. To pozycja wyjątkowo intymna, która pokazuje, że tylko literatura może powiedzieć to, co wydaje się niewypowiadalne. Słowa Slavenki Drakulić są jak nóż chirurgiczny –Melania Mazzucco, „La Repubblica”Sama autorka, zapytana o powód napisania tej książki, powiedziała: Nie miałam zamiaru opisywać wszystkich aspektów starzenia się i starości. Książka powstała, bo posłuchałam głosów osób wokół siebie, moich starszych przyjaciółek i znajomych i przekonałam się, że istnieje potrzeba potwierdzenia, ze nie jesteśmy same ze swoimi uczuciami niewidzialności. Jakby można było zmierzyć dobre i złe strony starości –a to nie jest możliwe –obawiam się, że przeważyłoby poczucie straty i zbędności, a nie spełnienia. Tak, starsi ludzie prawdopodobnie posiadają dojrzałość, nawet i mądrość, ale komu to jest dzisiaj potrzebne. Slavenka Drakulić –chorwacka pisarka, dziennikarka i eseistka. Jest autorką książek publicystycznych i powieści. Po polsku ukazały się dwie jej książki: Oni nie skrzywdziliby nawet muchy i Ciało z jej ciała. Publikowała w „The Nation”, „Guardian”, „La Stampa”, „Frankfurter Allgemeine Zeitung”czy „Politiken”. Pisze po chorwacku i angielsku, jej książki zostały przetłumaczone na ponad piętnaście języków. W 2004 roku podczas Targów Książki w Lipsku otrzymała nagrodę European Understanding, a w 2018 roku –nagrodę Best Project Book for Adaptation za książkę Niewidzialna kobieta. Fragment: Wydaje mi się, że odkrywam nowy wymiar istnienia. Jednocześnie istnieję –i nie istnieję, bo coraz bardziej…blednę. Może w towarzystwie istnieje zwyczaj, który nie pozwala na to, aby starszym kobietom powiedzieć, że naprawdę stają się szkłem? Najpierw tym mętnym, a potem całkowicie przezroczystym. Ich wielkość nie ma znaczenia, waga i wysokość są nieistotne. Ubrania także. To nie jest tak, że nie istniejesz, raczej tak, jakbyś żyła w innym wymiarze. Wszystko jest takie samo, a jednak –nie jest. Ludzie inaczej obchodzą się z tobą, a ty, niczym niewidzialna kobieta, musisz się do tego przystosować. Tyle tylko, że mnie się ta sztuczka nie udaje. Ba, potrzebowałam bardzo dużo czasu, aby w ogóle zrozumieć, że staję się niewidzialna. W sklepie, w banku, przed jakimkolwiek okienkiem, na ulicy... Potrzebowałam sporo czasu, aby zauważyć, że znikam. Widziałam to najpierw w oczach innych. Powiem nawet, że najtrudniejsze było to, że siebie widziałam wyraźnie –tak jak wcześniej. Jestem świadoma zmiany, ale choć się zestarzałam, nadal jestem widoczną i prawdziwą, żywą osobą. Skoro już istnieję w tym niewidzialnym stanie, to może ta przezroczysta materia, w którą się przekształcam, to czysty duch? Pytam, chociaż wiem, że nie znacie odpowiedzi. Zauważyliście, że do tej pory nie użyłam słowa starzenie? To jest proces, na początku całkiem powolny i prawie niewidzialny. W jednej chwili zaczyna przyspieszać i dopiero wtedy go zauważacie. Może dlatego, że ktoś inny też już go zauważył, a potem całkiem nagle stajecie się starzy. Mówicie, że rzecz jest o negatywnym wizerunku samego siebie? Nie, nie! Problem polega dokładnie na tym, że nie mam negatywnego wizerunku, po prostu widzę siebie inną, niż inni mnie widzą. Z pewnością nie jako nieznaną kobietę w lustrze, zjawę czy przezroczystego ducha. Rzecz jest w innych, w ich postrzeganiu. Gdy inni ludzie przestają cię zauważać, szybko nie zobaczysz samej siebie. Interesuje was, w jaki sposób zaczęłam czuć, że się zmieniam, że się starzeję?
Czym jest fenomen "niewidzialnej kobiety", o którym pisze Slavenka Drakulić?Slavenka Drakulić w swojej książce porusza trudny, lecz naturalny proces starzenia się, skupiając się na doświadczeniu stopniowego "znikania" starszych kobiet w społeczeństwie. Autorka opisuje, jak z wiekiem kobiety stają się mniej zauważalne dla otoczenia, co prowadzi do poczucia marginalizacji i utraty tożsamości. To doświadczenie niewidzialności nie jest związane z wyglądem fizycznym, lecz z postrzeganiem przez innych. Książka jest intymnym świadectwem tego, jak zmienia się percepcja osoby, kiedy otoczenie przestaje ją aktywnie zauważać. Jest to próba nazwania i zrozumienia głębokiego, emocjonalnego dyskomfortu związanego z tym procesem.
Jakie główne tematy porusza książka "Niewidzialna kobieta" Slavenki Drakulić?Książka "Niewidzialna kobieta" koncentruje się na tematyce starzenia się i jego psychologicznych oraz społecznych aspektach. Autorka eksploruje poczucie utraty, zbędności oraz "niewidzialności", które często towarzyszą starszym osobom, zwłaszcza kobietom. Teksty są szczerym i subtelnym zapisem przemilczanych, emocjonalnie trudnych doświadczeń. Książka porusza również kwestie akceptacji nieuchronnych zmian w życiu, konfrontacji z własną przemijalnością i trudności w utrzymaniu poczucia własnej wartości w obliczu zmieniającej się percepcji ze strony otoczenia.
Co skłoniło autorkę, Slavenkę Drakulić, do napisania tej książki?Slavenka Drakulić podjęła się napisania "Niewidzialnej kobiety", słuchając głosów swoich starszych przyjaciółek i znajomych. Zauważyła, że istnieje głęboka potrzeba potwierdzenia, że osoby starsze nie są same ze swoimi uczuciami niewidzialności i marginalizacji. Celem autorki nie było kompleksowe opisanie wszystkich aspektów starzenia się, lecz stworzenie przestrzeni, w której te trudne emocje mogłyby zostać wyrażone i zrozumiane. Książka powstała z chęci dania głosu tym, którzy czują, że ich doświadczenia są ignorowane, oferując im poczucie wspólnoty i ukojenia.
Dla kogo przeznaczona jest książka "Niewidzialna kobieta"?Książka "Niewidzialna kobieta" jest przeznaczona dla szerokiego grona czytelników, którzy interesują się psychologią starzenia się, socjologią i osobistymi refleksjami nad życiem. Będzie szczególnie cenna dla osób w średnim i starszym wieku, które same doświadczają lub obawiają się uczucia "niewidzialności". Jest to również lektura dla młodszych pokoleń, które pragną lepiej zrozumieć wyzwania związane ze starzeniem się bliskich. Książka może służyć jako punkt wyjścia do rozmów o przemijaniu, akceptacji zmian i empatii wobec doświadczeń osób starszych, otwierając przestrzeń do głębokich przemyśleń nad wieloma aspektami życia i śmierci.
W jaki sposób autorka opisuje proces starzenia się w swojej twórczości?Slavenka Drakulić w "Niewidzialnej kobiecie" opisuje starzenie się jako proces stopniowy, początkowo niezauważalny, który z czasem przyspiesza i staje się coraz bardziej odczuwalny. Autorka skupia się na wewnętrznym doświadczeniu osoby starzejącej się, podkreślając rozbieżność między tym, jak widzi siebie, a tym, jak jest postrzegana przez otoczenie. Używa metafor, takich jak stawanie się "szkłem" - najpierw mętnym, a potem całkowicie przezroczystym - aby oddać poczucie blednięcia i znikania. Jej opisy są intymne i szczere, pokazując bolesną utratę dawnego życia i krzycząc przeciwko niesprawiedliwości starzenia się, jednocześnie potwierdzając istnienie prawdziwej, żywej osoby pomimo zmian.
